Bij artrose wordt de goede werking van het gewricht compleet verstoord. Door slijtage raakt het kraakbeen beschadigd. Het oppervlak wordt ruwer, en de laag kraakbeen dunner. De veerkrachtige werking gaat voor een groot stuk verloren. Het gewrichtskapsel krijgt op die manier veel hardere schokken te verwerken.
Daar is het kapsel niet op voorzien, zodat er een ontstekingsreactie op gang komt. Uiteindelijk raakt het hele gewricht ontstoken. In dat geval spreken we van artritis. Als gevolg van de ontsteking verliest het kapsel zijn elasticiteit. De gewrichtsvloeistof wordt dunner, en het kraakbeen krijgt onvoldoende bouw- en voedingsstoffen aangevoerd. Het kraakbeen kan zich niet meer herstellen, verliest snel zijn kwaliteit, en verdwijnt meer en meer. Uiteindelijke wrijven de (harde) botten rechtstreeks tegen elkaar. De krachten die inwerken op het gewricht worden niet langer gelijkmatig verdeeld. Het bot probeert dit te compenseren door zijn draagvlak te verbreden, en beenachtige uitgroeisels te vormen. Voor het paard is bewegen ondertussen een pijnlijke aangelegenheid geworden. Goed presteren, ook op bescheiden niveau, is voor een paard met artrose onmogelijk. Zelfs de dagelijkse weidegang brengt pijn en ongemak met zich mee.
 
Artrose is een direct gevolg van slijtage. Vroeg of laat krijgen (vrijwel) alle paarden er mee te maken. Sportpaarden lopen echter een veel hoger risico, omdat hun bewegingsapparaat telkens opnieuw zwaar wordt belast. Zelfs als een paard op lager niveau presteert, mag de impact van training en competitie niet worden onderschat. Ook paarden die uitsluitend recreatief, of voor de fokkerij worden gebruikt, worden na verloop van tijd met artrose geconfronteerd. Niet alleen slijtage kan het kraakbeen beschadigen. Dat kan ook gebeuren door overbelasting van één bepaald gewricht (bv. door een verkeerde beenstand), door OCD, of door een ongelukkige blessure. Tenslotte spelen ook erfelijke factoren een rol. Bepaalde paarden zijn veel gevoeliger voor artrose dan anderen.

lees meer...