Er is geen enkele reden waarom een paard met artrose niet zou kunnen getraind worden, en niet zou kunnen presteren in competitie. De training hoort dan wel aangepast te worden aan de mogelijkheden van het paard. Een harde training van vijftig minuten zal voor een artrosepaard niet haalbaar zijn, maar zo'n training kan gemakkelijk worden opgedeeld in blokjes van tien minuten.

Over wat wel of niet kan, bestaan geen algemene regels. Voor de ruiter/eigenaar blijft het een kwestie van af te tasten wat mogelijk is, en daarbij goed te luisteren naar wat het paard zelf aangeeft. Paarden geven tijdens en na het werk signalen over hoe zich voelen. Subtiel, maar soms ook veel minder subtiel. Een paard dat gaat bokken is boos, heeft pijn, of is boos omdat het pijn heeft. Maar ook het orenspel, het gezicht, en de lichaamshouding kunnen aangeven hoe een paard zich voelt. Een ruiter of eigenaar die 'dicht' bij zijn paard staat, zal na verloop van tijd die signalen herkennen en goed kunnen interpreteren.

Het is belangrijk om ook het effect van de training in de gaten te houden. Een artrosepaard mag daags na een stevige training wel eens wat stijver zijn dan normaal, dat overkomt gezonde paarden ook, maar signalen van pijn betekenen dat de training te zwaar is geweest.